Το Χρυσόμαλλο Δέρας δεν είναι μύθος

Ο διάσημος μύθος του Ιάσονα με το Χρυσόμαλλο Δέρας είχε ιστορικό υπόβαθρο, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη Γεωργιανών γεωλόγων.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον γεωλόγο δρα Αβνταντίλ Οκροστσβαρίτζε του Ινστιτούτου Γεωεπιστημών του Πανεπιστημίου Ίλια της Τιφλίδας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο

διεθνές γεωλογικό περιοδικό Quaternary International, πραγματοποίησαν μια εκτεταμένη έρευνα για αποθέματα χρυσού στην ορεινή περιοχή Σβανέτι, στη βορειοδυτική Γεωργία, που αποτελούσε μέρος του αρχαίου πλούσιου βασιλείου της Κολχίδας, το οποίο υπήρχε από τον 6ο έως τον 1ο αιώνα π.Χ. (αν και μέχρι σήμερα παραμένει διαφιλονικούμενη η ακριβής επικράτεια του εν λόγω βασιλείου).

Οπως αναφέρει η βρετανική Daily Mail, η μελέτη άνω των 1.000 δειγμάτων του εδάφους, με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, έδειξε ότι η εν λόγω περιοχή ήταν και είναι πλούσια σε χρυσό. Όπως ανέφεραν οι ερευνητές, οι αρχαίοι χωρικοί χρησιμοποιούσαν προβιές για να μαζέψουν τα ψήγματα χρυσού από τα ποταμάκια στην περιοχή τους. Τα δέρματα τοποθετούνταν στην κοίτη του ποταμιού,

Η ψησταριά και το αντικολλητικό τηγάνι «εφευρέσεις του Μυκηναϊκού Πολιτισμού»

Η άρχουσα τάξη του Μυκηναϊκού Πολιτισμού απολάμβανε σουβλάκια ψημένα σε φορητές ψησταριές καθώς και ψωμί που ετοιμαζόταν σε τηγάνια αντικολλητικής τεχνολογίας, υποστηρίζουν Αμερικανοί ερευνητές.

Η Δρ Τζούλι Χρούμπι του Πανεπιστημίου του Ντάρτμουθ ήταν περίεργη να μάθει πώς χρησιμοποιούνταν τα μαγειρικά σκεύη που έχουν βρεθεί σε ανασκαφές. Τα πήλινα σκεύη βρέθηκαν σε κέντρα του Μυκηναϊκού Πολιτισμού, ο οποίος άκμασε την ύστερη Εποχή του Χαλκού μέχρι το 1200 π.Χ..

Τα ευρήματα περιλαμβάνουν ένα στρογγυλό πήλινο ταψί που χρησιμοποιούνταν πιθανώς για την παρασκευή ψωμιού. Η μια επιφάνεια του ταψιού είναι επίπεδη, ενώ η άλλη είναι διάστικτη

Προϊστορικές βραχογραφίες στην Ελλάδα

Μπορεί να μας εντυπωσίασαν οι παλιές βραχογραφίες που βρέθηκαν στα Πυρηναία (Ισπανία και Γαλλία), γιατί είχαν ωραία σχέδια και χρώματα. Υπολογίστηκε ότι είναι τουλάχιστον 35.000 ετών... Όμως οι βραχογραφίες που βρέθηκαν στην Ελλάδα είναι κατά πολλούς ερευνητές και επιστήμονες εκατοντάδων χιλιάδων ετών. Μπορεί να είναι πιο πρωτόγονες, πιο ασαφείς, αλλά αυτό ακριβώς είναι εκείνο που μαρτυρεί την παλαιότητά τους. Όσο νεότερες είναι τόσο πιο μεγαλύτερη τελειότητα εμφανίζουν. 

Οι βραχογραφίες που ανακαλύφθηκαν κατά καιρούς στον Ελληνικό χώρο αποτελούν αδιάψευστες μαρτυρίες για τους γηγενείς κατοίκους αυτού του τόπου. Κι όσο πιο πρωτόγονες είναι τόση μεγαλύτερη σημασία έχουν, τόσο περισσότερο μας οδηγούν στο μακραίωνο παρελθόν.

Στον ελλαδικό χώρο έχουν εντοπιστεί βραχογραφήματα: 

Amaru Maru…Η πύλη των Θεών ;

Περού...μια χώρα γεμάτη μυστήριο..θρύλους...ένας τόπος όπου έχουν κατοικίσει και μεγαλουργήσει μερικοί εκ των πιο παράξενων και μυστήριων πολιτισμών του πλανήτη αυτού...

Στην  ευρύτερη περιοχή λοιπόν της λίμνης Τιτικάκα, στα σύνορα του Περού με τη Βολιβία -  είναι ένα από τα πιο παράξενα μέρη στον κόσμο τόσο από ιστορικής και αρχαιολογικής σημασίας με τα μυστηριώδη μεγαλιθικά μνημεία  – υπάρχει η “Puerta de Hayu Marka”...η Πύλη των Θεών, των Πνευμάτων..



Η τεράστια και μυστηριώδης λοιπόν πύλη βρίσκεται 35 χλμ από την πόλη Puno, στα όρη Hayu Marca... ένα μέρος που οι ιθαγενείς τρέφουν μεγάλο σεβασμό από τα αρχαία χρόνια, καθώς την 

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΩΝ

Στη Νότια Εύβοια, ανάμεσα στην Κάρυστο και τα Στύρα, υπάρχουν τα «Δρακόσπιτα» όπως τα αποκαλούν οι κάτοικοι. Μυστηριώδη και εντυπωσιακά κτίσματα, 25 τον αριθμό, χρονολογούνται κατ” άλλους από το -12οαιώνα και κατ” άλλους από τον -6ο αιώνα. Είναι κατασκευασμένα από τεράστιους λίθους, χωρίς θεμέλια και παράθυρα.

 

Η στέγη του δρακόσπιτου της Όχης.  Οι στέγες των δρακόσπιτων, είναι φτιαγμένες  κατά το λεγόμενο «εκφορικό» σύστημα.

Άγνωστη παραμένει μέχρι σήμερα, η ιδιότητά τους. Κατοικίες θεών ή ανθρώπων; Καταφύγια λατόμων ή ταφικά κτίρια; Ναοί ή καλύβες βοσκών; Το γεγονός ότι όλα είναι κτισμένα κοντά σε λατομεία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται μάλλον για ναούς αφιερωμένους στους θεούς ή στο θεό προστάτη των λατόμων ή στον ήρωα Ηρακλή, την προσωποποίηση της δύναμης.

Εξίσου άγνωστη παραμένει η ταυτότητα των κατασκευαστών των δρακόσπιτων. Η πατρότητα αυτών των μνημείων θα μείνει μάλλον για πάντα κρυμμένη στην ομίχλη του παρελθόντος.

Οι στιβαροί όγκοι τους, η χρησιμοποίηση βαριών ορθογωνισμένων μονόλιθων, καθώς και ο δεξιοτεχνικός τρόπος σύνδεσής τους, δίνουν την εντύπωση μιας πραγματικής αρχιτεκτονικής πρόκλησης. Η μοναδικότητα των δρακόσπιτων αποτελεί πειστικό επιχείρημα ότι δημιουργήθηκαν από φορείς ενός ντόπιου πολιτισμού με αξιοθαύμαστες ικανότητες στην κατεργασία της πέτρας και βαθιές γνώσεις αρχιτεκτονικής.